BİR SORU BİR CEVAP
Muska kullanmak caiz midir?
Muska; hastalık, göz değmesi, afetten korunmak veya kur¬tulmak gibi amaçlarla insanların yanlarında taşıdıkları, içinde bazı ayet, hadis ve duaların yazılı bulunduğu metindir. Çok kere koruyucu bir malzemeye sarılı olarak kullanılır.
Korkudan, nazardan korunmak, bazı hastalıklardan şifa bulmak için dua etmek, Kur’an-ı Kerim’den âyetler okumak, caizdir. Âyet ve dua gibi metinlerin bir şeye yazılıp, insanların bedenlerine asılması veya iliştirilmesi konusunda Hz. Peygamberden bir ri¬vayet yoktur. Ancak Abdullah b. Ömer, Hz. Peygamber’in (s.a.s.) “Sizden biriniz uykuda korkarsa Allah’ın gazab ve azabından ve kullarının şerrinden, şeytanların vesvesesinden ve yanıma gelmelerinden, eksikliği olmayan Allah’ın sözlerine sığınırım.’ desin. O takdirde, hiçbir şey ona zarar vermez.” buyurduğunu bildirmiş ve Abdullah b. Amr’ın da bu duayı temyiz çağına ge¬len çocuklarına öğretip, temyiz çağına gelmeyen çocukları için yazıp boyunlarına astığını rivayet etmiştir.
Bazı fıkıh kaynaklarında, Kur’an-ı Kerim’den âyetler yazılıp muska yapılarak takılmasında sakınca görmeyen âlimler bu¬lunduğu belirtilmektedir. Bununla birlikte, muskadan medet umma, onu koruyucu olarak algı¬lama, Allah’tan beklenilecek şeyleri muskadan bekleme gibi olumsuzluklara sebep olacaksa muska kullanılması caiz değil¬dir. Bu bağlamda insanların duygularını istismar edenlere karşı da uyanık olunmalıdır.
AYET
“İşte bu, benim dosdoğru yolum. Artık ona uyun. Başka yollara uymayın. Yoksa o yollar sizi parça parça edip O'nun yo¬lundan ayırır. İşte size bunları Allah sakınasınız diye emretti” (En’âm, 6/153)
HADİS
Cerîr b. Abdullah’tan (r.a.) nakledildiğine göre, Allah Resulü (s.a.s.) şöyle buyurmuştur: “İslâm’da kim güzel bir çığır açarsa ona kendi sevabı ve hiçbir şey eksiltmeksizin daha sonra o doğrultuda amel eden kimselerin sevabının aynısı verilir. Kim de kötü bir çığır açarsa ona kendi günahı ve hiçbir şey eksiltilmeksizin daha sonra o doğrultuda amel eden kimselerin günahının aynısı verilir.”
DUA
“Rabbimiz! İndirdiğine inandık ve Peygambere tâbi olduk; artık bizi şahitlerle beraber yaz.” (Âli İmrân, 3/53)


































