Şehirler büyürken insanlar neden küçülüyor hiç düşündünüz mü?

Eskiden bir mahallede bir kişinin başına bir şey gelse herkes haberdar olurdu. Bir kapı çalınır, bir hal hatır sorulur, bir çay demlenirdi. Şimdi aynı apartmanda yıllardır yaşayan insanlar birbirinin adını bile bilmiyor.

Isparta da değişiyor.

Yeni yollar yapılıyor, yeni binalar yükseliyor, yeni yaşam alanları oluşuyor. Bunların hepsi gerekli, bunların hepsi kıymetli. Ancak bazen gözden kaçırdığımız bir şey var:

Bir şehri şehir yapan sadece beton değildir.

İnsanların birbirine duyduğu güven, selamlaşırken yüzünde oluşan tebessüm, komşusunun derdiyle ilgilenebilme duygusu da o şehrin temelidir.

Son zamanlarda dikkat ediyorum.

Herkes bir yerlere yetişmeye çalışıyor.

Ama kimse kimseye yetişemiyor.

Bir gencin hayalleri var ama kaygıları daha büyük.

Bir emeklinin yılların birikimi var ama geleceğe dair endişeleri bitmiyor.

Bir esnaf dükkânını açıyor ama gün sonunda yüzündeki hesap kitap hiç eksilmiyor.

Kimse yüksek sesle söylemiyor belki ama aynı soruyu birçok insan kendi içinde soruyor:

"Acaba daha iyi olabilir miydi?"

Belki de olabilir.

Çünkü şehirler sadece yönetenlerin değil, yaşayanların da eseridir.

Bir şehir ancak vatandaş kendini değerli hissettiğinde güçlenir.

Ancak insanlar fikirlerini rahatça söyleyebildiğinde gelişir.

Ancak birbirini dinlemeyi başardığında huzur bulur.

Bazen bir şehrin ihtiyacı olan şey büyük projelerden önce küçük bir anlayıştır.

Bir selam.

Bir teşekkür.

Bir dinleme isteği.

Belki de değişim tam burada başlar.

Çünkü bazı gerçekler vardır; gündüzün kalabalığında görünmez.

Ama gölgeler uzadığında kendini hatırlatır.

— Gölge Adam