Bir zamanlar Isparta'nın kalbinin attığı yerlerden biriydi. Üzüm Pazarı'nın yanı başında, Karpuz Çeşmesi'nin yakınındaki küçük gölgelikte ayakkabılar boyanır, dostluklar pekişir, uzun sohbetler edilir, şehir hayatının en samimi anları yaşanırdı. Bugün ise o günlerden geriye sadece fotoğraflar ve hafızalarda saklanan güzel hatıralar kaldı.

Karpuz Çeşmesi’nde Kalan Hatıralar

NOSTALJİ HABERİ

Bazı fotoğraflar vardır; yalnızca bir görüntüyü değil, koca bir dönemi anlatır. İşte bu kareler de Isparta'nın yakın geçmişinden sessiz ama anlamlı bir hikâyeyi günümüze taşıyor.

Bir zamanlar Üzüm Pazarı'nın hemen yanında, Karpuz Çeşmesi'nin yakınında bulunan mütevazı bir gölgelik vardı. Kimi ayakkabısını boyatmaya gelir, kimi dostlarıyla sohbet etmek için uğrardı. Burası sadece bir ayakkabı boyama noktası değil, aynı zamanda şehrin sosyal hayatının küçük ama önemli buluşma yerlerinden biriydi.

Ayakkabıdan Fazlası Parlatılırdı

O yıllarda ayakkabı boyacıları, şehir hayatının vazgeçilmez simalarındandı.

Sabahın erken saatlerinde sandıklarını hazırlayan ustalar, gün boyu müşterilerini beklerdi. Ancak burada sadece ayakkabılar parlatılmazdı. Günün haberleri konuşulur, dostluklar tazelenir, esnafın ve vatandaşın dertleri paylaşılırdı.

Kimi emekli maaşını konuşur, kimi çocuklarının okulunu anlatır, kimi de eski Isparta günlerinden bahsederdi.

Altın Gibi Parlayan Sandıklar

Fotoğraflarda görülen işlemeli ayakkabı boyacı sandıkları ise dönemin ayrı bir simgesiydi.

Ustaların yıllarca kullandığı bu sandıklar sadece bir çalışma aracı değil, aynı zamanda mesleğin gurur kaynağıydı. Pirinç işlemeleri, süslemeleri ve el emeği detaylarıyla adeta sanat eserini andıran bu sandıklar bugün birçok kişinin hafızasında yer etmeye devam ediyor.

Şehrin Sessiz Tanıkları

Yıllar geçti...

Şehrin sokakları değişti, dükkânlar yenilendi, insanlar farklı hayatların peşine düştü. Ancak Karpuz Çeşmesi çevresinde yaşanan o samimi günler, Ispartalıların hafızasından hiç silinmedi.

Bugün fotoğraflara bakan birçok kişi, belki kendisini, belki babasını, belki de yıllar önce kaybettiği bir dostunu hatırlıyor.

O küçük gölgelikte içilen çaylar, edilen sohbetler ve boya kokusuna karışan dostluklar hâlâ geçmişten bugüne uzanan bir köprü kuruyor.

Bir Meslekten Daha Fazlasıydı

Ayakkabı boyacılığı, yalnızca ekmek kazanılan bir iş değildi. İnsan ilişkilerinin güçlü olduğu yılların, mahalle kültürünün ve esnaf dayanışmasının önemli parçalarından biriydi.

Bugün geriye kalan bu fotoğraflar, Isparta'nın değişen yüzü içerisinde kaybolmaya yüz tutan bir dönemi yeniden hatırlatıyor.

Belki de bu yüzden bu karelere bakınca insanın içini hafif bir özlem kaplıyor...

Çünkü bazı mekânlar yıkılsa da, bazı insanlar aramızdan ayrılsa da, hatıralar yaşamaya devam ediyor.

Ve Karpuz Çeşmesi'nin hemen yanındaki o mütevazı ayakkabı boyacıları, Isparta'nın belleğinde hâlâ yerini koruyor.