Isparta’da bazı olaylar var ki insanın kulağının dibinde vızıldayan sivrisinek gibi…

Küçük görünüyor ama uyutmuyor.

Mesela trafik…
Kırmızı ışık yanıyor, arkadaki korna çalıyor.
Yaya geçidine adım atıyorsun, araba sana bakıp hızlanıyor.
Park yasağı olan yere park eden mi dersin, dörtlüyü yakıp yolu kapatan mı…

Sonra herkes birbirine kızıyor.

Ama kimse dönüp şunu demiyor:
“Biz ne ara bu kadar sabırsız olduk?”

Bir de sosyal medya tarafı var tabii…
Mahallede kedi kaybolsa altında siyaset kavgası çıkıyor.
Birisi kaldırıma çöp atıyor, herkes yorumlarda çevreci oluyor ama aynı kişi arabadan çekirdek kabuğu atmaya devam ediyor.

Garip bir dönemden geçiyoruz.

Herkes haklı…
Ama şehir mutsuz.

İnsanlar artık birbirini dinlemek yerine birbirine bağırıyor.
Market fiyatlarına bakıp sinirleniyoruz, trafikte geriliyoruz, sonra akşam eve gidince bütün günün stresini birbirimizden çıkarıyoruz.

Sonra da diyoruz ki:
“Bu şehir neden huzursuz?”

Belki de mesele şehir değildir.
Belki mesele biraz bizizdir.

Neyse…
Ben yine fazla konuştum.
Benim işim zaten hafif hafif rahatsız etmek.

Sonuçta sivrisinek dediğin tam da bunu yapar.

— Sivrisinek