Isparta'nın sokakları kalabalık...

Ama dikkatli bakınca insan başka bir şey görüyor.

Kalabalık olmakla birlikte olmak aynı şey değil.

Eskiden insanlar bir bankta oturup yarım saat sohbet ederdi.

Şimdi aynı masada oturanlar birbirine değil, ekranlarına bakıyor.

Bir kahve içiliyor ama muhabbet edilmiyor.

Bir selam veriliyor ama göz göze gelinmiyor.

Herkes bir yerlere yetişiyor.

Ama kimse kimseye ulaşamıyor.

Garip bir çağın içindeyiz.

İnsanlar her zamankinden daha fazla iletişim kuruyor.

Ama belki de hiç olmadığı kadar yalnız hissediyor.

Çünkü artık duymak yerine cevap vermeyi bekliyoruz.

Anlamak yerine anlatmaya çalışıyoruz.

Dinlemek yerine konuşuyoruz.

Sonra da neden bu kadar uzaklaştığımızı merak ediyoruz.

Belki de mesele mesafe değildir.

Belki mesele yakın olmayı unutmuş olmamızdır.

Bir şehri güçlü yapan şey binalar değildir.

İnsanların birbirine güvenebilmesidir.

Bir çocuğun sokakta güvenle oynayabilmesidir.

Bir komşunun kapıyı çalabilmesidir.

Bir dostun "nasılsın" sorusunu gerçekten merak ederek sormasıdır.

Bunlar kaybolduğunda şehir büyür...

Ama insanlar küçülür.

Ve en kalabalık yalnızlıklar da işte o zaman başlar.

Bazı maskeler yüzü gizlemez.

İnsanların birbirinden ne kadar uzaklaştığını gizler.

— Maskeli Yazar