Isparta’da artık insanlar yüzünü değil, sabrını saklıyor.

Kimisi geçim derdini gizliyor, kimisi öfkesini… Kimisi de konuşursa bir şey değişmeyeceğine inanıp sessiz kalıyor.

Ama ilginç olan şu:
Bu şehirde herkes bir şeylerden şikâyet ediyor ama kimse gerçek sorunu yüksek sesle konuşmuyor.

Trafikten şikâyet ediyoruz…
Plansızlıktan şikâyet ediyoruz…
Sokakların ruhsuzlaşmasından, gençlerin umutsuzluğundan, insanların birbirine tahammül edememesinden şikâyet ediyoruz…

Sonra hiçbir şey olmamış gibi hayatımıza devam ediyoruz.

Belki de en büyük problem tam olarak bu.
Alışıyoruz.

Bir zamanlar küçük gelen sorunlar bugün büyüyüp şehrin karakterini değiştirmeye başladı. İnsanlar artık selam vermiyor. Kimse kimseye güvenmiyor. Sosyal medyada herkes cesur ama gerçek hayatta herkes suskun.

Çünkü bu şehirde herkes bir maske takıyor.

Kimi güçlü görünmeye çalışıyor, kimi mutlu…
Kimi hiçbir şeyi umursamıyormuş gibi davranıyor. Oysa içten içe herkes aynı soruyu soruyor:

“Bu şehir neden eski tadında değil?”

Belki sorun sadece betonlar değildir.
Belki mesele biraz da insanların birbirinden uzaklaşmasıdır.

Bir şehri yollar değil, insanlar yaşatır.
Ve insanlar birbirine yabancılaşınca, şehirler sadece kalabalık birer sessizliğe dönüşür.

Bazı gerçekler açık açık söylenmez.
Sadece hissedilir.

— Maskeli Yazar